Projekat „Biće ljubljeni svi koji mrze“ ima za cilj da ispita eventualne reakcije javnosti u Srbiji na mogućnost da se u jednoj od beogradskih crkava služi parastos Antu Paveliću, vođi ustaškog pokreta, poglavniku Nezavisne države Hrvatske i ratnom zločincu, pod čijom su vlašću za vreme Drugog svetskog rata stotine hiljada Srba umrle nasilnom smrću širom teritorije koju je zauzimala NDH.
Promovišući ključnu hrišćansku ideju „ljubite neprijatelje svoje“, ovim projektom Egzotika.org želi da preispita njena tumačenja od strane pripadnika različitih društvenih struktura, kao što su pripadnici hrišćanskih crkava, pripadnici drugih religija, ateisti i sl.
„Biće ljubljeni svi koji mrze“ je, u periodu od 24. do 28. maja 2009. godine, realizovan u formi video rada i plakata koji su lepljeni u centralnim beogradskim ulicama i trgovima.
Egzotika.org
————————-
“Zato ću mu dati dio za mnoge, i sa silnima će dijeliti plijen, jer je dao dušu svoju na smrt, i bi metnut među zločince, i sam nosi grijehe mnogih, i za zločince se moli.” Isaija 53:12
“A ja vam kažem: ljubite neprijatelje svoje, blagosiljajte one koji vas kunu, činite dobro onima koji na vas mrze i molite se Bogu za one koji vas gone.” Matej 5:44
“Blagosiljajte one koji vas gone: blagosiljajte, a ne kunite.” Rimljanima, 12:14
„Dakle, šta je Parastos? To je jedan od zaupokojenih činova Crkve Pravoslavne, koji se u određene dane i vremena služi za upokojenje duša naših usnulih srodnika. Parastos je reč grčkog porekla (Parastasiz), i znači: dati podršku (nekome), stati uz nekoga, zauzimati se i posredovati za nekoga, jer se u ovoj službi Crkva molitvama zauzima i posreduje pred Bogom za svoje umrle članove.
Otuda, kao što je Crkva o svojim čedima brinula u toku ovozemaljskog njihovog života, dajući im, kao nežna majka, punoću blagodati i blagoslova svojih kroz svete Tajne i Molitvoslovlja, tako ih ona ne napušta i ne zaboravlja ni u času smrti, kao ni posle nje. Za Crkvu, kao i za samoga Gospoda, “nema mrtvih”, jer je Bog naš “Bog živih a ne mrtvih”.“
http://www.saintnicholas-hamilton.org/veronauka/prakticna%20veronauka/veronauka/Sta%20je%20Parastos(Lat).doc
“Između predaje i religije koja se temelji na predaji postoji bitna razlika. Ova razlika je velika u taoizmu, u hinduizmu, u buddhizmu, u islamu, ali nigdje nije veća nego između izvornog evanđeoskog i povijesnog kršćanstva, gdje je pomak između prvotnog oblika kršćanstva i povijesnog pojavljivanja sto osamdeset stupnjeva. Religija se već vrlo rano okrenula protiv svojih izvora i to okretanje je gajila stoljećima, da bi konačno usred učestalih kriza uništila svoje temelje i čovječanstvo gurnula u scijentifističku pseudo duhovnost, od čije je ograničenosti i imoralnosti veći samo njen neukus.” Béla Hamvas: KRŠĆANSTVO Scientia sacra II, Naklada Jesenski i Turk, Zagreb, 2003., str. 240 (prijevod: Jadranka Damjanov)
“Hrišćanski Bog (Sveta Trojica) fundamentalno je određen kategorijom odnosa (relacije), kako unutar sebe, tako i prema svetu, hrišćanska ontologija je dijaloška. Bog je ljubav, JA– TI odnos. Otkrovenje Božije kao osnovni izvor hrišćanskog učenja ima dijaloški karakter: Boga koji se otkriva i čoveka koji prima i saopštava to otkrovenje. Za hrišćane, biti pravi čovek znači postojati sa drugim. Čovek nije samozatvorena i samodovoljna monada već biće za drugog. Ta dijaloška i relaciona dimenzija čini čoveka posebnim bićem – ikonom Božijom – a ne njegove umne ili etičke karakteristike. Pravoslavni stil života uvek je samosavlađivanje od pukog življenja za sebe. Biti hrišćanin znači uvek se oslobađati ličnog i kolektivnog egoizma i ozlojeđenosti zbog povređenog samoljublja. U Jevanđelju je sve susret i radost zbog susreta sa drugim. Hrišćanska gnoseologija je dijaloška. Poznati Boga (svet i čoveka) uvek podrazumeva voleti i stupiti u odnos sa njim. U strukturi Pravoslavne crkve sve je međuzavisno. Niko i ništa ne može da postoji samo za sebe.
Crkva nikad ne može da se miri sa raskolom i podelom niti da teži „nezavisnosti” od drugih. Oni koji se mire sa raskolom i podelom čine teži greh od onih koji su to izazvali, jer poriču volju Božiju da svi budu (za) jedno na kraju istorije. Hrišćanski identitet pretpostavlja odricanje od sebe i svojega, oslobađanje od svih okova prirode i istorije i stvaranje poverenja i građenje identiteta na drugome. Hrišćanska sloboda nije sloboda od drugih već sloboda za druge. Hrišćanski dijalog treba da je dijalog u istini i ljubavi. On ne teži unifikaciji crkve već „pomirenoj različitosti” (jedinstvo u različitosti). Takav dijalog crkvu čuva od dva podjednako opasna iskušenja: „otvorenog relativizma” i „zatvorenog fanatizma”.
Ekumenizam nije „moda” ili stvar crkvene taktike i diplomatije. On nije motivisan utilitarnim već prvenstveno egzistencijalnim i ontološkim razlozima. On nije izraz slabosti i nemoći već pojava same prirode crkve. Zato je „ideja hrišćanskog jedinstva i ujedinjenja tema veka, tema vremena, tema istorije” (Georgije Florovski) i neizbežno imperativ za sve hrišćane, čak i onda kad ne daje željene rezultate.
Najistaknutije ličnosti Pravoslavne crkve stvorile su ideju i pojam svečoveka, svečoveštva, svečovečanskog bratstva, svečovečanske zajednice, svečovečanske ljubavi, brige, uma i osećanja. Uskogrudost, fanatizam, zatvorenost i neprihvatanje drugog nije bila karakteristika istočnohrišćanskih naroda sve do novijeg vremena kada je veći broj pojedinaca tome sklon i to u nedoba, jer se ceo svet integriše, neverovatnom brzinom, na svim planovima, kao nikad pre u istoriji.” Radovan Bigović; POLITIKA, 25.01.2008
